Even om een kattenprikje.
Een keer per jaar gaan we met de hele kattenfamilie naar de dierenarts. Dan krijgen
ze hun jaarlijkse injectie en worden ze even nagekeken. Dit jaar (2003) zijn we voor
het eerst met z'n zevenen gegaan.Dat vereist natuurlijk de nodige voorbereiding.
Eerst hebben we ervoor gezorgd dat we genoeg reismandjes hadden. Toen werd de best
mogelijke indeling besproken. Aangezien we vijf mandjes hebben, kunnen er dus maar
drie apart.Loki en Freya zijn van behoorlijke afmeting, die kregen ieder een eigen
mandje. Jord was nog nooit meegeweest, dus die mocht ook alleen.Toen hielden we Bödvild,
Sigyn, Ægir en Gudrun over. Wat te doen? Uiteindelijk kreeg Sigyn gezelschap van
Ægir en mocht Bödvild met Gudrun meereizen.
Dat was het plan. Nu de praktijk. We besloten om de poezen op hun gewone etenstijd maar een klein beetje eten te geven. Vlak voordat we zouden vertrekken naar de dierenarts kregen ze dan weer een beetje en zouden ze zo allemaal in de keuken op te pakken zijn. "Zouden", want Sigyn trapte er niet in. Die bleef lekker in de huiskamer. De rest wilde gelukkig wel meewerken en stoof de keuken in. Alle mandjes stonden al beneden en een voor een werden ze, soms met een lichtgedwongen hand, erin gestopt. Sigyn had zich ondertussen onder een van de stoelen verscholen en was duidelijk niet van plan te voorschijn te komen. We voorzagen al een complete jachtpartij door de huiskamer, maar uiteindelijk liet Sigyn zich toch vrij gemakkelijk pakken.
Toen waren we vertrekkensklaar.
Met de achterbank neergeklapt konden er vier mandjes achterin en een op schoot. Met onze wagen volgeladen reden we naar de dierenarts. Begeleid door verschillende poezenstemmen waren we binnen tien minuten op de plaats van bestemming. Natuurlijk hadden we geen parkeerplaats recht voor de praktijk. Dat werd dus heen en weer lopen. Gelukkig waren we
wel meteen aan de beurt. Een voor een werden de dames en heren uit de mandjes gehaald (behalve Loki en Jord, die liepen er zelf uit), onderzocht, voorzien van een spuitje en weer voor een jaar goedgekeurd. Na een half uur was alles achter de rug. Ondertussen waren er al meer mensen in de wachtkamer die vol verbazing toekeken naar alle mandjes die uit de behandelkamer kwamen. We konden afrekenen (slik) en weer naar huis. Wederom werd er heftig geprotesteerd in de auto en waren we allemaal blij toen we voor ons huis stopten. Dat hebben we weer gehad voor een jaar!
